Iris Nieuwboer

Ik kom in actie voor Fight cancer

Twee jaar geleden zwom ik samen met Rif – toen acht jaar – mee. Omdat zijn opa (en mijn stiefvader) niet lang meer te leven had vanwege de diagnose alvleesklierkanker. Mijn schoonmoeder moedigde ons aan. Nog geen twee weken later hoorde zij zelf dat ze longkanker had. Een maand daarna was ze er niet meer, mijn stiefvader overleed oktober dat jaar.

Iedereen hier heeft persoonlijke en schrijnende verhalen over bekenden, vrienden, geliefden met deze vreselijke ziekte. Geld vragen voor onderzoek namens mijn zoontje vond ik niet meer dan normaal. Maar het zelf vragen voelde toch anders. Vorig jaar werd weer een vriendin getroffen door kanker. De zoveelste. Ik zie bij zoveel vrienden de strijd, het doorzettingsvermogen, uithoudingsvermogen, de opluchting als behandelingen aanslaan of intens verdriet. Maar ook het stille, lange traject daarna, want ook na een ‘goede afloop’ is het niet zomaar klaar.

Werk en privé lopen bij mij al jaren door elkaar. Bij Tiwos weten we wat er speelt bij collega’s, delen we wat ons bezighoudt en vangen we elkaar op als dat nodig is. Daardoor kennen we ook de verhalen van dichtbij: collega’s die ziek zijn, partners die vechten, gezinnen die proberen door te draaien. Ik heb helaas al te vaak afscheid moeten nemen van collega’s. En ik mis al ruim een jaar mijn maatje op de werkvloer – na zeventien jaar samenwerken eigenlijk gewoon een vriendin. Even sparren, een appeltaartlunch, even leeglopen over gedoe thuis... 

Voor haar, die zo dapper en vol levenslust de strijd aangaat, en voor alle andere collega’s, vrienden en familie die nog steeds te vaak met deze ziekte te maken hebben, zet ik mijn schroom opzij en meld ik me aan om 2 km te zwemmen. Dat zijn 80 saaie baantjes hier in het zwembad, na 50 was ik het bij mijn eerste keer oefenen wel zat, maar in de Piushaven is dat wel de kleinste strijd die ik kan leveren.

In de Piushaven zwem ik straks niet alleen. Ik zwem voor mijn familie, voor mijn vriendin, voor collega’s en voor iedereen die met deze ziekte te maken krijgt. En ik zwem met mijn collega’s, omdat we vanuit onze betrokkenheid samen iets willen bijdragen aan onderzoek – en aan de hoop dat het ooit minder vanzelfsprekend wordt hoeveel mensen door kanker worden geraakt.