Het verhaal van Ivo

Kun je iets over jezelf vertellen? 

"Ik ben Ivo Schaap, 47 jaar, woon in Nijmegen en ben vader van twee dochters van 16 en 13 jaar. Volgend jaar trouw ik met mijn partner, met wie ik al 27 jaar samen ben. 

Door een visuele beperking ben ik noodgedwongen huisvader geworden. Twintig jaar werkte ik bij de Rabobank, maar op een gegeven moment lukte dat niet meer. Inmiddels richt ik mijn energie vooral op mijn gezin en op de dingen die ik wél kan doen."  

Waarom doe je mee aan Swim to Fight Cancer? 

"Eind 2024 kreeg ik zelf kanker. Vrij snel na mijn operatie wist ik één ding zeker: als ik de kans krijg om weer op te krabbelen, wil ik daar iets mee doen. Niet alleen voor mezelf, maar vooral voor anderen. 

Het allerbelangrijkste is voor mij geld ophalen voor het goede doel. Ik wil eraan bijdragen dat kanker een ziekte wordt die voor iedereen te overleven is. Daarom heb ik mijn streefbedrag steeds verder verhoogd. En ik ben nog niet klaar.

Daarnaast zit er voor mij ook een persoonlijke uitdaging in. Fysiek ben ik nog lang niet terug op het niveau van voor mijn operatie. Ik heb chronische zenuwpijn en merk iedere dag de gevolgen. Juist daarom wil ik mezelf bewijzen dat ik nog steeds meer kan dan ik soms denk. Ik ga door. Ik ga niet opgeven."  

Waarom sprak Swim to Fight Cancer Nijmegen je zo aan? 

"Ik ben een geboren Nijmegenaar, dus voor mij voelt dit echt als een thuiswedstrijd. Juist dat maakte het zo bijzonder. Ik had eigenlijk al langer de droom om ooit een grote sportieve uitdaging aan te gaan, zoals een berg op fietsen. Dat stond zelfs al gepland, maar door mijn operatie kwam daar een streep door. 

Toen dacht ik: waarom zou ik ver weg zoeken als ik ook in mijn eigen stad iets bijzonders kan doen? Swim to Fight Cancer gaf me die kans. Dat vind ik juist zo mooi aan het evenement. Je hoeft niet naar de andere kant van het land of naar het buitenland om iets te betekenen. Je kunt gewoon in je eigen omgeving in actie komen, samen met mensen uit je eigen stad. Dat maakt het heel persoonlijk.  

Je doet niet alleen mee aan de Swim, maar maakt er een Swim-Ride-Run van. Waarom? 

"Ik vind mezelf best een uniek persoon en als ik iets doe, dan wil ik er ook echt iets bijzonders van maken. Een triatlon stond al jaren op mijn bucketlist. Door mijn visuele beperking is buiten fietsen en hardlopen voor mij niet veilig en na mijn operatie is dat fysiek ook een enorme uitdaging. Daarom ontstond het idee voor een Swim-Ride-Run. 

Ik zwem, fiets op een fietstrainer en loop op een loopband, allemaal op één locatie. Ik ben van oorsprong een fietser, dus juist het zwemmen en hardlopen zijn voor mij de grootste uitdaging. Daar train ik nu keihard voor. Ik ben bewuster gaan leven, laat alcohol, snacks en frisdrank staan en wil op 6 september zo fit mogelijk aan de start verschijnen. 

Volgens mij is dat nog niet eerder gedaan binnen Swim to Fight Cancer. Ik vond het ontzettend mooi dat de organisatie daar voor openstond. Ze gaven me de ruimte om mijn eigen uitdaging vorm te geven.  

Ik wil mensen laten denken: 'Wauw, wat gaaf. Daar wil ik onderdeel van zijn.' En als we daardoor samen nóg meer geld ophalen voor kankeronderzoek, dan is dat precies wat ik hoop te bereiken."  

Je hebt inmiddels een indrukwekkend bedrag opgehaald. Hoe heb je dat voor elkaar gekregen? 

"Johan Cruijff zei ooit: 'Als je niet schiet, kun je ook niet scoren.' Dat is eigenlijk precies hoe ik erin sta. Ik ben gewoon begonnen met vragen. Nee heb je, ja kun je krijgen. Ik heb bedrijven benaderd, sponsoren gezocht, een Instagrampagina opgezet, prijsvragen georganiseerd en er komen ook nog een loterij en een veiling aan.   

Ik doe dat wel op mijn eigen manier: positief, ondernemend en altijd met respect. Als iemand nee zegt, is dat ook prima. Misschien voelt het daarom ook helemaal niet alsof ik iets voor mezelf vraag. Ik vraag mensen niet om míj te helpen, maar om samen iets terug te doen voor iedereen die met deze ziekte te maken krijgt. Dat maakt het veel makkelijker om de vraag te stellen. 

Daarnaast probeer ik sponsors ook echt iets terug te geven. Alle bedrijven die mij steunen krijgen bijvoorbeeld een plek op de doeken achter mijn fiets en loopband. Zo staan ze letterlijk achter mij tijdens mijn uitdaging. 

Of iemand nu vijf euro geeft of tweehonderd euro: voor mij maakt dat geen verschil. Elke euro is er één." 

Wat doet alle steun met je? 

"Soms raakt het me echt. Dan ben ik gewoon ontroerd. Ik had bijvoorbeeld een sponsor gevraagd of ze misschien mijn sportkleding wilden verzorgen. Ik verwachtte eerlijk gezegd een afwijzing. In plaats daarvan zeiden ze: 'Ga maar op onze website kijken en kies maar uit wat je nodig hebt.' Dat soort momenten doen echt iets met je. 

Ook om me heen komt het ineens heel dichtbij. Na mijn eigen diagnose kregen twee mensen die dicht bij mij staan ook met kanker te maken. Ik denk dat veel mensen dat herkennen. Kanker raakt bijna iedereen wel op de een of andere manier. Misschien zijn mensen daardoor ook bereid om te helpen als je je persoonlijke verhaal vertelt en laat zien waar je het voor doet.” 

Welke boodschap wil je anderen meegeven? 

"Ik heb zelf veel te lang met mijn klachten doorgelopen. Drie tot zes maanden zelfs. Ik zocht de oorzaak overal: aan mijn materiaal, aan mijn fiets, aan van alles... behalve aan mijn eigen lichaam. Achteraf is dat misschien wel de grootste les die ik heb geleerd. Je eigen lichaam is het kostbaarste dat je hebt, daar moet je zuinig op zijn. 

Juist daarom deel ik mijn verhaal zo open. Niet omdat ik medelijden wil, maar omdat ik hoop dat anderen eerder aan de bel trekken dan ik heb gedaan. Ik stuur mijn vrienden zelfs iedere eerste maandag van de maand een 'ballenalarm' als herinnering om zichzelf te controleren. Als ik met mijn verhaal kan voorkomen dat iemand hetzelfde overkomt als mij, dan is dat misschien wel net zo waardevol als het geld dat we ophalen." 

Je hebt het vaak over niet opgeven. Waar komt die mentaliteit vandaan? 

"Ik denk dat dat voor een groot deel komt door mijn visuele beperking. Ik heb daardoor altijd moeten kijken naar wat wél kan, in plaats van naar wat niet kan. Autorijden is bijvoorbeeld nooit mogelijk geweest, maar verder heb ik eigenlijk alles gedaan wat ik wilde doen. Dat is altijd mijn levensmotto geweest: ik ga door, ik ga niet opgeven. 

Diezelfde mindset helpt me nu ook. Sinds mijn operatie ben ik fysiek nog lang niet waar ik was. Ik heb chronische zenuwpijn en merk iedere dag de gevolgen. Toch wil ik mezelf blijven uitdagen. Niet om te bewijzen dat alles weer hetzelfde wordt, maar om te ontdekken wat er nog wél mogelijk is. 

Misschien kom ik nooit meer terug op mijn oude niveau. Maar als ik straks die Swim-Ride-Run heb volbracht, hoop ik tegen mezelf te kunnen zeggen: zie je wel, je kunt nog steeds meer dan je denkt." 

Waarom zou je anderen aanraden om mee te doen aan een evenement van Fight Cancer? 

"Mijn eerste kennismaking met Swim to Fight Cancer was in 2019, toen mijn oudste dochter meezwom. Ik stond langs de kant en zag wat voor bijzonder evenement het was. Daarna ben ik jarenlang als vrijwilliger betrokken gebleven, onder andere voor de social media en pers. Zo heb ik het evenement van heel dichtbij meegemaakt. 

Wat me het meest is bijgebleven, is de saamhorigheid. Op zo'n dag zie je honderden mensen samen het water ingaan, allemaal met hun eigen verhaal, maar met precies hetzelfde doel: zoveel mogelijk geld ophalen voor kankeronderzoek. De energie, de verbondenheid en de bereidheid om iets voor een ander te doen... dat moet je eigenlijk gewoon een keer ervaren. Pas als je er zelf bij bent, begrijp je wat het met je doet. 

Het is net als de Nijmeegse Vierdaagse: die moet je een keer hebben gelopen om te begrijpen waarom mensen er ieder jaar weer voor terugkomen. Dat gevoel krijg je ook bij Swim to Fight Cancer. 

En onthoud vooral: het is geen race, het is een reis."