Raymond Leever

Leven alsof elke dag telt

Kanker heeft mijn leven al vroeg geraakt. In 2002 verloor ik mijn moeder aan deze ziekte. Ze was pas 49 jaar oud. Veel te jong. Ze had nog zoveel plannen, zoveel dromen en had zo graag haar kleinkinderen zien opgroeien. Haar overlijden heeft mijn kijk op het leven voorgoed veranderd.

Samen met mijn grote liefde, met wie ik sinds 1994 samen ben, besloot ik daarna heel bewust anders te gaan leven. Niet wachten tot "later". Niet alles uitstellen tot je pensioen. Maar nu genieten, nu herinneringen maken en leven alsof elke dag telt. Want dat doet het ook.

Inmiddels ben ik 51, vader van drie geweldige kinderen en nog elke dag dankbaar voor ons gezin. Toen ik zelf 49 werd, voelde dat heel bijzonder. Alsof mijn moeder en ik tot dat moment samen opliepen. En toen ik 50 werd, besefte ik opnieuw hoe kostbaar extra tijd eigenlijk is. Soms voelt het alsof ik ook een stukje voor haar verder leef.

Helaas bleef kanker niet alleen bij mijn moeder. Ook mijn schoonvader Henk overleed in 2019 aan deze ziekte. Henk was een man die altijd voor iedereen klaarstond en eigenlijk nooit stilzat. Hij genoot van zijn kinderen en kleinkinderen en was onmisbaar voor zijn vrouw. Zijn overlijden liet een groot gat achter.

Daarom doe ik mee aan Swim to Fight Cancer.

Extra bijzonder is dat mijn vrouw betrokken is bij de organisatie en dat we dit avontuur samen met een geweldig team beleven. De trainingen, het samen toewerken naar die 2 kilometer en elkaar motiveren maken het nu al bijzonder.

En ja… je zou denken dat iemand die al meer dan 20 jaar dagelijks in de zwembranche werkt vanzelf goed kan zwemmen. Maar geloof me: na mijn eerste training kwam ik er snel achter dat daar nog wel wat werk aan de winkel was.

Juist daarom doe ik mee. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het ergens voor staat.

Ik zwem voor iedereen die we moeten missen. Ik zwem voor de mensen die nog vechten. En ik zwem omdat onderzoek en betere behandelingen nog altijd keihard nodig zijn.

Wil je mij steunen? Dan zou een donatie natuurlijk fantastisch zijn. Maar minstens zo belangrijk vind ik dat we samen aandacht blijven vragen voor deze ziekte en voor iedereen die ermee te maken krijgt.