Anjes Scholten - van den Hout

Belofte maakt schuld!

2 Jaar geleden gingen Sander, de kinderen en ik kijken bij Swim to Fight Cancer. We legden de kinderen uit, voor zover dat kon, wat kanker was en waarom dit evenement georganiseerd werd. Ik vertelde dat opa Mark dezelfde ziekte had gehad, dat dat ook de reden was waarom opa destijds kaal was, maar dat opa nu gelukkig beter was en dat het dus goed is dat er veel geld ingezameld werd om zo nog meer onderzoek te kunnen doen. Er zijn namelijk ook mensen die de ziekte krijgen en niet meer beter worden, zo legden we ze uit. Tegelijkertijd ontstond het idee om bij de volgende editie zelf mee te gaan doen. Niet wetende wat ons kort na de editie van dat jaar te wachten stond. 

In 2020 werd er bij papa een plekje in zijn rechterlong gevonden. Dit bleek al snel foute boel, maar gelukkig niet uitzichtloos. De artsen spraken over een reële kans op genezing. Er volgde een pittige tijd met 3 chemokuren, 35 bestralingen en één jaar lang immunotherapie. Maar gelukkig bleek al deze moeite niet voor niets; de tumor was geslonken en niet meer actief zoals ze dat dat dan noemen. Beter nieuws konden we op dat moment niet krijgen! Maar zoals papa zelf altijd al zei 'het is niet de vraag of het terug komt, maar wanneer'. 

En deze nachtmerrie werd eind juli 2024 werkelijkheid. Op vrijdagavond 26 juli kwam papa ongelukkig ten val en moest voor zijn verwondingen naar het ziekenhuis. Om uit te sluiten dat papa naast deze verwondingen, welke gelukkig niet levensbedreigend waren, ook inwendig letsel had opgelopen, werden er verschillende scans gemaakt. Samen met mama en Cas zat ik naast papa zijn bed toen de arts binnen kwam en zei 'misschien is het goed als jullie even gaan zitten'. Dit was het zwaard van Damocles wat al een paar jaar boven ons hoofd hing en op dat moment onze hele wereld op z'n kop zette. 

Al snel kwam de boodschap dat genezing ditmaal niet mogelijk was, een levensverlengende behandeling wel. Wat er volgden waren weken van onderzoeken met steeds weer wisselende uitslagen. Waar in de nacht van 26 op 27 juli werd gesproken over uitzaaiingen in de wervelkolom, bijnier en de ribben werd dit door de verschillende onderzoeken in de weken daarna gek genoeg steeds niet bevestigd. Het feit dat er steeds maar geen definitief 'oordeel' kwam en er dus ook niet gesproken werd over weken, maanden of jaren gaf ons ergens hoop. Aan de andere kant wisten we natuurlijk ook dat het nieuws in die ene nacht niet uit de lucht was komen te vallen, er moest ergens iets zitten maar wat of hoe dat bleef tot onze grote frustratie onduidelijk. Tot 4 weken na papa z'n val. De conditie van papa was in de weken na deval verslechterd. Dit konden we ergens rijmen met het feit papa veel op de bank lag, weinig at en weinig dronk. Op vrijdag 23 augustus is papa vanwege de conditie waarin hij op dat moment verkeerde opgenomen in het ziekenhuis. Het idee was dat papa tijdens deze opname 'opgelapt' zou worden en zo zou aansterken voor de eventuele behandelingen die nog zouden komen. Zondag ochtend 25 augustus zagen de artsen (eindelijk) in dat papa aan het uitdrogen was waarna er een infuus met vocht aangesloten werd. We waren opgelucht! Door dit infuus zou papa zich beter gaan voelen en konden we vooruitkijken naar een eventuele behandeling. Maar helaas is het zover nooit gekomen. Diezelfde avond, op zondag 25 2024 augustus , 4 weken na zijn val, is papa overleden. Achteraf is gebleken dat de uitzaaiingen zich overal in zijn lichaam bevonden, papa had geen schijn van kans meer...   

Inmiddels zijn we ruim 1,5 jaar verder en komt deze editie van Swim to Fight Cancer dichterbij. Ik zag de oproep om je in te schrijven voorbij komen en mijn eerste reactie was dat ik door mee te doen papa niet terug krijg. Maar.. belofte maakt schuld en gezien het feit dat alleen al in Nederland ieder uur 14 mensen de diagnose krijgen, hoop ik met mijn deelname toch mijn steentje te kunnen bijdragen en er zo voor te zorgen dat deze vreselijke ziekte niet langer dodelijk is en anderen het leed bespaard blijft wat papa en ook wij als gezin hebben moeten doormaken.