Waarom ik op 6 september het water in ga
Mijn naam is Maikel Vervoort, ik kom uit Venlo en op 6 september doe ik mee aan Swim to Fight Cancer. Samen de andere toppers spring ik die dag de Spiegelwaal in Nijmegen in. Een afstand van 3 kilometer, maar vooral een enorme persoonlijke motivatie om zoveel mogelijk geld op te halen voor kankeronderzoek.
Want zoals voor zoveel mensen is kanker ook in mijn directe omgeving helaas geen onbekende ziekte.
Het begon toen ik zes jaar oud was
Toen ik zes jaar oud was, overleed mijn opa op 61-jarige leeftijd aan kanker. Slechts elf weken nadat de diagnose was gesteld, was hij er niet meer.
Op die leeftijd besef je natuurlijk nog niet volledig wat er gebeurt. Maar het verlies van mijn opa is altijd onderdeel van mijn leven gebleven. En jaren later zou kanker opnieuw heel dichtbij komen.
Een diagnose die ons leven veranderde
In 2018 kreeg mijn vriendin Janine, inmiddels mijn vrouw, op slechts 19-jarige leeftijd de diagnose lymfeklierkanker (Non-Hodgkin). We waren op dat moment pas een paar maanden samen.
Van het ene op het andere moment stond ons leven volledig op zijn kop. Gelukkig sloeg de behandeling goed aan en werd Janine ongeveer zes maanden later schoon verklaard. Een enorme opluchting.
We konden weer vooruitkijken. Samen verder bouwen aan ons leven.
Totdat het noodlot in 2022 opnieuw toesloeg.
We hadden op dat moment net samen ons huis gekocht en waren volop bezig met het opbouwen van onze toekomst. En toen kwam opnieuw het nieuws dat niemand wil horen: weer lymfeklierkanker.
Dit keer was het Hodgkin.
Een intensieve strijd
De behandeling die volgde was zwaar en intensief. Uiteindelijk was zelfs een stamceltransplantatie in het MUMC nodig.
Begin 2023 kwam gelukkig opnieuw het verlossende bericht: Janine was schoon.
Maar hoewel de ziekte verdwenen was, was daarmee niet alles voorbij. De behandelingen hebben hun sporen nagelaten. Tot op de dag van vandaag ondervindt Janine dagelijks de gevolgen van wat haar lichaam allemaal heeft moeten doorstaan.
Het herstel bleek een veel langere weg dan alleen het moment waarop je ‘schoon’ wordt verklaard.
Pepper
In die periode heeft onze viervoeter Pepper een ontzettend belangrijke rol gespeeld.
Een hond kan natuurlijk geen kanker genezen en begrijpt niet wat er allemaal aan de hand is. Maar Pepper was er. Iedere dag opnieuw. Zonder oordeel, zonder vragen en altijd blij om Janine te zien.
Juist tijdens moeilijke momenten gaf ze afleiding, gezelschap en een reden om naar buiten te gaan. Kleine dingen die op zo’n moment ontzettend groot kunnen zijn.
Pepper heeft Janine enorm geholpen tijdens haar herstel en is dan ook een belangrijk onderdeel van ons verhaal.
Daarom ga ik zwemmen
Iedere diagnose met kanker is er wat mij betreft één te veel.
Mijn opa kreeg op 61-jarige leeftijd te horen dat hij kanker had. Janine was pas 19 toen haar leven voor het eerst volledig op zijn kop werd gezet. En nog geen vier jaar later kregen we opnieuw diezelfde verschrikkelijke boodschap.
Daarom spring ik op 6 september in de Spiegelwaal.
Drie kilometer zwemmen is voor mij een fysieke uitdaging. Maar iedere meter die ik zwem, staat voor iets veel belangrijkers: bijdragen aan een toekomst waarin kanker beter te behandelen is, waarin mensen meer kans hebben om hun ziekte te overwinnen en waarin hopelijk steeds meer mensen hun dierbaren nog jarenlang naast zich hebben.
Voor mijn opa. Voor Janine. Voor iedereen die met kanker te maken heeft of heeft gehad.
Ik zwem mee met Swim to Fight Cancer om geld op te halen voor kankeronderzoek.
Want uiteindelijk is iedere diagnose er één te veel.
