Het verhaal van Colinda

Wil je kort iets over jezelf vertellen? 

“Ik ben Colinda van Dijk en ik woon in Asten samen met mijn man. We hebben drie zonen van 28, 26 en 23 jaar oud. Twee wonen inmiddels op zichzelf en de jongste werkt bij Defensie. Hij is momenteel voor zijn eerste uitzending in Polen. Dat is best spannend. 

Voordat ik ziek werd, werkte ik 23 jaar in het basisonderwijs. Nadat ik werd afgekeurd, ben ik vrijwilligerswerk gaan doen. Eerst met vluchtelingen en later met ouderen. Dat probeer ik nog steeds zoveel mogelijk te doen als het lukt.  

Verder heb ik ook een hond. Pepper is echt mijn maatje. Ik kreeg hem als pup op het moment dat ik uitzaaiingen in mijn botten kreeg. Door iedere dag met hem te wandelen, ben ik ervan overtuigd dat hij me heel lang fit heeft gehouden.” 

Je bent nog vrij actief. Hoe gaat het nu met je? 

“Ik probeer actief te blijven, maar ik merk wel dat ik minder mobiel word. Vooral het lopen en mijn evenwicht gaan achteruit. 

Afgelopen maandag heb ik te horen gekregen dat ik uitbehandeld ben. Ik krijg nog wel chemo, maar daar verwachten ze eigenlijk geen resultaat meer van. Na deze behandeling zijn er geen andere behandelopties meer. 

Juist daarom vind ik het zo belangrijk om nog mee te doen aan Swim to Fight Cancer. Het was echt mijn wens om nog één keer mee te kunnen doen en hopelijk een heel mooi bedrag op te halen.” 

Je hebt eerder meegedaan aan een Swim, toch? 

“Ja, twee jaar geleden deed ik mee in Eindhoven. Dat was echt een prachtige dag. Ik had toen ook al een mooi bedrag opgehaald. Het was mooi weer en ik had veel supporters langs de kant. Ik heb die dag als heel bijzonder ervaren. 

Na afloop zeiden mijn broers en andere mensen: ‘Volgend jaar doen we mee en zwemmen we samen met jou.’ Maar het jaar daarna gebeurde er eigenlijk niets. 

Dit jaar wilde ik me daarom opnieuw aanmelden in Eindhoven, maar toen zag ik dat het daar niet georganiseerd werd. Toen ben ik gaan kijken wat het dichtstbijzijnde evenement was en dat bleek Weert te zijn. Dat is maar een klein half uurtje rijden.” 

Waarom is het voor jou belangrijk om nog een keer mee te zwemmen? 

“Ik zeg altijd dat ik een dure patiënt ben. Nu kan ik eindelijk ook zelf iets terugdoen. Normaal kost ik alleen maar geld aan behandelingen, maar op deze manier kan ik ook nog iets bijdragen.” 

Heb je persoonlijke doelen die je wilt behalen met je deelname? 

“Vaak doen mensen mee omdat ze iemand verloren zijn aan kanker. Ik kan het nu nog zelf doen en dat maakt het voor mij extra bijzonder. 

Daarnaast ben ik altijd een zwemmer geweest. Vanaf mijn jeugd deed ik aan wedstrijdzwemmen en mijn broers ook. Zwemmen is echt iets wat we samen delen. 

Lopen gaat steeds moeilijker, maar zwemmen lukt nog goed. Ik zwem nog iedere week. De kracht in mijn benen is minder geworden, maar ik haal nog veel kracht uit mijn armen. Daarom dacht ik: als ik dit nog wil doen, moet ik het nu doen.” 

Doe je mee in een team? 

“Ja, mijn broers doen mee, mijn zonen, een aantal vrienden, nichtjes en mijn schoondochter. Ik heb echt een heel mooi team om me heen.” 

Is dat anders dan twee jaar geleden? 

“Ja, het voelt nu nog specialer. Echt dat we het samen doen. Samen hebben we inmiddels bijna twintigduizend euro opgehaald. Voor mij is het evenement daardoor nu al geslaagd.” 

Wat betekent die steun van anderen voor jou? 

“Dat we dit samen doen betekent ontzettend veel voor me. Twee jaar geleden vond ik het al bijzonder dat mensen kwamen aanmoedigen, maar nu zwemmen ze ook echt mee. Dat ze dit doel zó belangrijk vinden dat ze dit samen met mij willen doen, vind ik heel speciaal. 

Ik denk ook dat er weer veel supporters komen. Het wordt denk ik een emotionele, maar vooral heel bijzondere dag. En dat we dan ook nog zo’n mooi bedrag ophalen voor kankeronderzoek maakt het extra waardevol.” 

Wat denk je dat het voor hen betekent om met jou mee te doen? 

“Ik denk dat het voor hen ook heel speciaal is. Zeker nu ze weten dat ik uitbehandeld ben. Dat maakt het toch nog persoonlijker en emotioneler. Dat we dit samen nog kunnen meemaken, betekent heel veel.” 

Wat hebben behandelingen en onderzoek jou tot nu toe gebracht? 

“In 2013 kreeg ik borstkanker. Dankzij alle behandelingen heb ik er dertien extra jaren bij gekregen. 

Mijn jongste zoon zat toen nog op de basisschool en nu is hij volwassen. Mijn oudste twee zonen hebben inmiddels een huis gekocht en zijn druk bezig met hun leven. Alle drie zitten ze goed op hun plek. 

Dat geeft me rust. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik hen dankzij alle behandelingen heb zien opgroeien. Natuurlijk wisten we dat het ooit mis kon gaan, maar dankzij onderzoek heb ik al die hormoonbehandelingen en chemotherapieën kunnen krijgen. 

Dat gun ik iemand anders ook.” 

Wat hoop je dat toekomstig kankeronderzoek mogelijk maakt? 

“Ik hoop dat mensen dankzij onderzoek nog veel meer tijd krijgen, of misschien uiteindelijk helemaal niet meer aan kanker overlijden. Dat zou het mooiste zijn.” 

Hoe bereid je je voor op het evenement? 

“Toen ik in Eindhoven meedeed, heb ik echt intensief getraind. Toen zwom ik twee kilometer. Dat ga ik nu niet meer redden, maar één kilometer moet nog lukken. 

Ik heb destijds veel geoefend in buitenwater met een wetsuit. Dat is echt anders dan zwemmen in een zwembad, dus dat trainen was toen wel nodig. 

Nu train ik niet meer in buitenwater, omdat ik voorzichtig moet zijn met infecties. Mijn weerstand is lager, dus ik neem liever geen risico’s meer. Maar ik weet nog hoe het voelt van de vorige keer en ik zwem nog steeds iedere week. Mijn conditie is gelukkig nog goed genoeg om mee te doen.” 

Heb je een specifieke tactiek om geld in te zamelen? 

“Ik ben er heel actief mee bezig geweest. Ik heb flyers verspreid in de buurt en op verschillende plekken posters opgehangen, bijvoorbeeld bij het zwembad en de fysiotherapie. 

Mijn schoonzus heeft daarnaast, zonder dat ik het wist, contact opgenomen met de lokale media. Uiteindelijk kwamen ze een filmpje opnemen. Dat vond ik best spannend, want normaal sta ik niet graag in de belangstelling. Maar uiteindelijk dacht ik: alles voor de donaties. En het heeft inderdaad veel extra donaties opgeleverd.” 

Als je één boodschap mocht meegeven aan iedereen die dit leest, wat zou dat zijn? 

“Pluk de dag. Geniet van kleine dingen. 

Ik geniet echt nog van iedere dag en juist van de kleine momenten. Je hoeft niet altijd in het groot te denken om te kunnen genieten. En je weet maar nooit wanneer het leven verandert of omslaat. Het klinkt misschien cliché, maar het is echt waar.” 

Heb je nog een bucketlist? 

“Mensen vragen me dat vaak, maar nee: ik heb geen bucketlist. Ik heb een superfijn leven gehad. 

Mijn enige wens was nog één keer meedoen aan Swim to Fight Cancer.”