Erik Heideman

…. tot het ineens heel dichtbij komt

Wednesday 4th Feb Deze foto is uit betere tijden, Schotland 2016, de jaarlijkse trip met een vriendengroep, die al ruim 40 jaar bij elkaar is. We zouden samen oud worden, de kinderen bijna de deur uit, nieuwe plannen maken, een gezamenlijke trip naar Normandië voor de oesters in 2020, met z’n tweeën, zonder de vrouwen, beiden Bourgondiërs in hart en nieren, veel flauwekul maar zeker ook mooie en serieuze gesprekken over het leven, wat hebben we gelachen. De dood was nooit onderdeel van onze gesprekken tot het moment dat hij in het najaar van 2023 aangaf zich al een tijdje niet helemaal lekker te voelen. Diverse bezoekjes aan de huisarts leidden nog niet direct tot een diagnose, pilletje erin, maagtabletten, even wat gas terug, hij bleef aanmodderen en kon op een gegeven moment ook zijn eten niet meer binnenhouden. Uitgebreide onderzoeken die volgden leverden uiteindelijk een vernietigende diagnose op: ongeneeslijke maagkanker in een te ver gevorderd stadium om nog te kunnen worden behandeld met het oog op volledig herstel. Mijn wereld stortte in, dit hoorde niet zo te zijn, hier had ik geen rekening mee gehouden….. Wat altijd vanzelfsprekend was, was dat ineens niet meer, het enige wat nog restte waren levensverlengende behandelingen mede gericht op wat meer comfort. Dat werd helaas een slecht-nieuws-show en een lijdensweg. Niets sloeg aan, zijn conditie ging in een rap tempo achteruit tot hij dit gevecht begin 2024 moest opgeven, een vrouw en twee net studerende kinderen achterlatend. Een hard gelag, in de eerste plaats voor zijn gezin alias ‘klavertje vier’, maar ook voor zijn ouders en de vriendengroep. Het zou nooit meer hetzelfde zijn en worden, je weet pas wat je mist als het er niet meer is. De impact is gigantisch en niet te beschrijven. Ik mis hem enorm. Tegelijkertijd word je ook nog eens geconfronteerd met je eigen sterfelijkheid, dit had mij ook kunnen overkomen. Het zou fantastisch zijn als nader wetenschappelijk onderzoek op dit vlak leidt tot vroegtijdigere opsporing en adequate behandeling van kankergevallen. Share

De ver van mijn bed show……

Wednesday 4th Feb Na het verlies van mijn schoonmoeder in 1994 was kanker lange tijd een ver van mijn bed show. We worden allemaal ouder, onze ouders ook, je weet dat het leven een keer ophoudt en bent er dan eigenlijk ook op voorbereid dat ouders ons een keer gaan ontvallen. En zo geschiedde, veelal aan de gevolgen van kanker. De overlevingskansen dan wel een verlenging van het leven met een relatief hoge kwaliteit, lijken een loterij. De ene heeft pech en is op voorhand kansloos, de ander heeft meer geluk wanneer de voorgestelde behandelingen aanslaan. Dit proces van diagnose naar een mogelijk behandeltraject is voor de direct betrokkenen enorm ingrijpend, zo heb ik kunnen waarnemen en ervaren. Mijn moeder, inmiddels op leeftijd, had geluk en ‘overleefde’ eierstokkanker na een zware operatie en pittige chemotherapie. Slokdarmkanker werd haar uiteindelijk fataal, maar ook hier sloegen de behandelingen aanvankelijk goed aan en zorgden deze nog voor een aanzienlijke periode van een hoge kwaliteit van leven. Behandelingen die niet hadden kunnen worden aangeboden zonder voorafgaand gedegen kankeronderzoek.  Share

Toegevoegde waarde Toon Hermans Huis Amersfoort

Wednesday 4th Feb Ik heb me voor deze actie aangesloten bij het team van Toon Hermans Huis Amersfoort, waar Paul, een oud buurjongen en goede vriend, sinds 2025 werkzaam is als directeur. Om eerlijk te zijn was ik tot voor kort niet op de hoogte van het bestaan van dergelijke inloopcentra voor leven met en na kanker. Kanker zet je wereld op z’n kop, niet alleen voor de patiënt, maar ook voor de naasten. Dan is het erg fijn dat er instellingen zijn waar je laagdrempelig terecht kunt als je behoefte hebt aan een luisterend oor en opzoek bent naar de benodigde steun in een moeilijke periode. Toen mijn schoonmoeder in 1994 werd gediagnosticeerd met alvleesklierkanker na het verlies van haar man en mijn schoonvader twee jaar eerder, zijn mijn vrouw en ik voor een periode van circa drie maanden bij mijn schoonmoeder ingetrokken om tezamen met de particuliere thuiszorg de benodigde ondersteuning te verlenen. Dat was een zeer heftige tijd, met name voor mijn vrouw Leandra, het bleek ook snel een oneerlijke strijd die niet gewonnen kon worden. Een krappe zes maanden na de eerste diagnose overleed mijn schoonmoeder op 63-jarige leeftijd. Wij waren als twintigers eigenlijk niet voorbereid op een dergelijk (dubbel) verlies, de impact op het verdere verloop van ons leven was en is nog steeds enorm. Laagdrempelige instellingen als het Toon Hermans Huis bestonden toen nog niet. Achteraf zou het fijn zijn geweest als een dergelijke instelling in die periode ook had bestaan, niet alleen voor ons als nabestaanden, maar ook voor mijn schoonmoeder, die met het einde in zicht worstelde met haar geloof en angst voor de dood. Share