Bianca de Brouwer

Nog steeds niet mijn favoriete sport, wel een geweldig doel

Het is alweer even geleden dat ik hier iets schreef over mijn grote Spin for Life-avontuur. Tijd voor een kleine update.

Het goede nieuws: ik train nog steeds.
Het iets minder goede nieuws: ik ben nog steeds niet verliefd geworden op spinning.

Sterker nog, er zijn lessen waarin ik zo vaak naar de klok kijk dat ik bijna denk dat hij stuk is. Al moet ik eerlijk zijn: dat heeft soms ook te maken met de muziekkeuze van de instructeur. Ik snap heus dat het geen happy hardcore-feestje kan worden… maar stiekem zou dat mijn motivatie wel enorm helpen.

Aan de andere kant zit daar ook meteen het gevaar. Eén uur happy hardcore en deze vrouw ligt waarschijnlijk naast haar fiets, moet iemand de beademing starten en kan ik die drie uur op 2 april definitief vergeten. Dus misschien is het maar goed dat de muziekkeuze iets rustiger blijft.

Het blijft wel een puzzel om al die trainingen tussen werk en andere dingen in de agenda te krijgen. Daardoor ga ik soms een beetje “vreemd” op andere dagen en andere lessen. Het meest heftig tot nu toe? Heart rate spinning. 

Met zo’n band om je borst word je nauwlettend gevolgd en kun je dus niet stiekem een beetje spijbelen. Je moet jezelf echt het licht voor de ogen wegtrappen terwijl iedereen precies kan zien hoe hard je werkt. Na die lessen kom ik meestal half kruipend van mijn fiets af… maar eerlijk is eerlijk: dat zijn uiteindelijk wel de trainingen waar ik het meest trots op ben. Bedankt Els voor deze trainingen!

En ondertussen gebeurde er nog iets heel moois: mijn streefbedrag van €1000 heb ik gehaald. Dat voelt echt fantastisch.

Maar dat betekent natuurlijk niet dat ik nu rustig achterover ga leunen. Absoluut niet. Ik heb besloten nog één rondje langs te gaan bij de mensen die wél hebben gezegd dat ze willen sponsoren… maar het nog niet gedaan hebben. Ja, dat blijft een beetje ongemakkelijk. Toch is het voor zo’n goed doel dat ik mezelf er gewoon overheen zet.

En tegen alle mensen die al gesponsord hebben: dank jullie wel. Echt. Ik ben er supertrots op hoeveel steun er al is.

Langzaam kan ik de trainingen trouwens ook echt gaan aftellen, want 2 april komt steeds dichterbij. Ik ben er bijna. Daarna mag ik weer gewoon mijn eigen sporten doen en sta ik hopelijk snel weer lekker op de tennisbaan.

Maar eerst nog even: spinnen, pakjes wassen, proberen strakke benen te krijgen… en op 2 april natuurlijk knallen.

Hartslagtraining: romantiek met weerstand

Ondertussen ben ik de tel een beetje kwijt van hoeveel trainingen ik inmiddels heb gedaan. Maar die van afgelopen zaterdag, op Valentijnsdag, staat scherp in mijn geheugen gegrift.

Voor wie denkt: spinnen, hoe moeilijk kan het zijn? Nou. Je kunt zitten, staan, half zitten, half staan en vooral: verzuren. Dat lukt me altijd uitstekend.

Speciaal voor Valentijn hadden ze iets nieuws bedacht. Heart Rate Training. Superleuke flyer, dus ik was meteen enthousiast. Eerst even twee apps downloaden die natuurlijk precies niet wilden meewerken. Daarna zat ik op mijn fiets, waar heel lief een snoephartje voor me klaar lag. Kijk, dat soort sportvoeding kan ik waarderen.

Het idee: trainen op hartslagzones. Van groen naar rood. Terug naar groen. Weer naar rood. En ik kreeg er zelf ook een beetje het heen en weer van. Want om in dat rood te komen moet ik echt serieus hard en zwaar trappen. Blijkbaar had ik in de eerdere lessen toch nog wat speling gehouden. Confronterend.

Maar eerlijk is eerlijk: het was echt leuk. Je hebt ineens iets extra’s om op te focussen. Niet alleen muziek en aftellen, maar ook continu je hartslag in de gaten houden. Het maakt zo’n les een stuk minder saai. Alsof spinnen een level-up krijgt.

Ondertussen ben ik ook druk met mijn andere uitdaging: de 1000 euro aantikken. Ik sta op 843 euro en er zijn nog wat sponsoren die iets hebben toegezegd. Ik wacht in spanning af. Ik heb nog een maand, dus ik geef niet op en train vrolijk verder.

En jullie? Jullie mogen me natuurlijk sponsoren. Heb je dat al gedaan, dan mag je me ook mentaal ondersteunen. Of af en toe luisteren naar mijn gemopper wanneer ik die fiets het liefst uit het raam zou gooien.

Maar klagen mag eigenlijk niet. Het doel waarvoor ik dit doe is belangrijker dan mijn verzurende benen. Of dit mijn lievelingssport wordt? Laten we zeggen: daar train ik nog even op.

Training 4: HIIT, spin en levenskeuzes

Afgelopen vrijdag dacht ik slim te zijn. Dubbel trainen. Spoiler: dat was ik niet. Maar om 08:00 voelde het nog als een briljant plan. Eerst een HIIT-training, High Intensity Interval, want waarom rustig beginnen als je ook meteen alles kunt geven. Om 09:15 zou het spinnen starten. Ruim tijd dus voor omkleden, koffie, bijkomen en een banaan. Dacht ik.

Rond 08:20 begonnen de eerste spinners al met handdoekje leggen. Eén. Nog één. En nog één. De zaal zit vlak naast de HIIT-ruimte en ik voelde de paniek opkomen. Ik wil namelijk golden circle. Vooraan. Want ik kijk liever naar een instructeur dan naar een rij strak ingepakte billen.

Om 08:35 was daar het moment. Tussen twee oefeningen door sprintte ik de zaal in en gooide mijn handdoek op een willekeurige fiets op de eerste rij. Sportief? Misschien niet. Effectief? Absoluut.

Om 09:10 lag hij er nog keurig. Omgekleed, gevoed en vol goede moed begon training vier. Pittig. Ook bij mij verschenen er ineens zweetdruppels op de vloer rond mijn fiets. Getver. Maar hij staat. Training vier is een feit.

Zaterdag vond mijn lichaam dat ik even normaal moest doen en herinnerde het me eraan dat ik geen 18 meer ben. Die discussie parkeer ik. Woensdagavond stap ik gewoon weer op de fiets bij mijn nieuwe vrienden. Liefst weer helemaal vooraan.

Ik trap door voor Spin for Life. Meelezen mag altijd. Meefietsen in de vorm van een sponsorbijdrage ook. Dat motiveert meer dan een banaan.

PS

Ondertussen ben ik dankzij heel veel lieve sponsoren door de 750 euro heen. Echt bizar en heel fijn. Dankjewel.

Ik ga mijn doel nog één keer verhogen naar 1000 euro. Dat moet te doen zijn toch. Eén laatste zetje, dan trap ik ‘m er wel in.

Nr 3: Van snotverkouden naar strijdvaardig

Deze week gebeurde er iets moois. Dankzij enorm veel lieve collega’s tikte ik mijn streefbedrag van 500 euro aan. En toen dacht ik: leuk, maar het kan beter. Dus hup, doel verhoogd naar 750 euro. Want onderzoek naar het genezen van kanker kost geen klein beetje geld. Het kost veel geld.

Vandaag stond training 3 op het programma. Met een flinke dosis tegenzin vertrok ik richting sportschool. Nog steeds flink verkouden en ja, dat hakt erin. Maar klagen doen we niet. De mensen voor wie ik op deze fiets stap, zouden dolgraag willen dat hun grootste probleem een snotneus en een vol hoofd was.

En eerlijk is eerlijk, de blijdschap overheerst. Ik heb inmiddels al 604 euro opgehaald en ik ga gewoon door. Sterker nog, het doel staat keihard op 750 euro. Met nog ruim een maand te gaan moet dat lukken. Toch. Ik kijk jullie even veelbetekenend aan.

De pose op de foto was overigens levensgevaarlijk. Ik viel bijna van de fiets en dit was echt de beste die we hadden. Vanaf nu train ik twee keer per week voor mijn halve marathon. Hup hup, fietsbenen. En sponsoren mag altijd. Dat helpt meer dan paracetamol.

Training 2: Niet zeuren. Trappen.

Woensdagavond. Tijd voor training twee. Ik begin er handiger in te worden. Fietsoutfit mee, klimschoentjes in de tas, grote bidon water. En natuurlijk niet vergeten de benen in te smeren. In de winter veranderen die namelijk in olifantenbenen en mijn fietsmaatjes verdienen toch iets om naar te kijken.

Bij binnenkomst zie ik het meteen. De plekken zijn al gereserveerd. Met handdoekjes zoals op zo een all inclusieve vakantie! Ik wil natuurlijk golden circle. Helemaal vooraan dus. Ik plant mezelf op de enige fiets die nog vrij lijkt. Geen idee of hier ongeschreven regels zijn. Zo ja, dan leer ik het vanzelf wel.

Terwijl ik mijn fiets instel komt er een man binnen die ik van vorige week ken. Of hij meteen een foto zal maken. Graag. Het blijft wat ongemakkelijk, maar jullie willen natuurlijk ook beeld bij mijn missie. Deze keer een foto vóór de training. Nog fris. Nog fruitig. Dat stadium verdwijnt namelijk snel.

Ik zit deze keer tussen andere mannen. Aangezien ik tijdens deze lessen de gemiddelde leeftijd flink omlaag trek, heb ik voor we beginnen genoeg aanspraak. Eerlijk is eerlijk, dat is stiekem het leukste deel. Want die eerste twintig minuten fietsen zijn gewoon taai. Daarna gaat het beter, maar soepel wordt het nooit.

En dan denk ik aan de mensen voor wie ik dit doe. Mensen die dagelijks vechten tegen een ziekte die echt geen pauzeknop kent. Vergeleken daarmee is een warme zaal en vermoeide benen vooral luxeproblemen. Dus niet zeuren. Trappen.

Extra motivatie komt precies op tijd. Vlak voor de training ontvang ik drie donaties. Net op het moment dat ik dacht dat ik mensen actief moest gaan vragen. Iets waar ik me zichtbaar ongemakkelijk bij voel. Blijkbaar hoeft dat nog even niet.

En dat fietst toch net iets lichter.

Eerste training

Vorige week zat ik op de fiets tussen mijn nieuwe vrienden. Of beter gezegd: de mannen die hier elke woensdagavond trainen en zich ineens afvroegen of ze wel in de juiste zaal waren toen ik binnenstapte. Strak in het pakje. Verrassing: ik kan daar dus ook echt in fietsen.

Het was een pittige les. De zaal stond op standje sauna, ik was nog verkouden, had een werkdag achter de kiezen én ’s ochtends ook nog pilates gedaan. Want waarom zou je het jezelf makkelijk maken.

Binnen vijf minuten gutste het zweet langs mijn nek. Mijn neus besloot gezellig mee te doen. Geen idee wat erger was. Het woord “charmant” viel in elk geval niet. Gelukkig ging dat uurtje trappen verrassend snel voorbij. Goede muziek is echt een onderschatte levensbehoefte.

De volgende dag stapte ik op mijn gewone huis-tuin-en-keukenfiets en voelde vooral… alles. Met name de onderkant. En toen dacht ik: hoe voelt dit na drie uur. Ja, ik draag een zeemleren broek. Nee, daar wil ik het nu nog niet over hebben. Dat is een probleem voor toekomst-Bianca.

Voor nu eerst braaf elke week een uurtje fietsen. Daarna rustig opbouwen naar twee. Ambitieus. Optimistisch. Maar tot nu toe: so far so good.